понедельник, 7 декабря 2015 г.

The Christmas Story

The Christmas Story - Gabriel visiting Mary
Long ago, about 2000 years, when King Herod ruled Judea (now part of Israel), God sent the angel Gabriel to a young women who lived in the northern town of Nazareth. The girl’s name was Mary and she was engaged to marry Joseph.
The angel Gabriel said to Mary: ‘Peace be with you! God has blessed you and is pleased with you.’ Mary was very surprised by this and wondered what the angel meant. The angel said to her ‘Don’t be afraid, God has been very kind to you. You will become pregnant by the Holy Spirit and give birth to a baby boy and you will call him Jesus. He will be God’s own Son and his kingdom will never end.’ Mary was very afraid but she trusted God. ‘Let it happen as God chooses.’ She replied to the angel. Gabriel also told Mary that her cousin, Elizabeth who everyone thought was too old to have children, would have a baby boy whom God had chosen to prepare the way for Jesus.
Mary said goodbye to her family and friends and went to visit her cousin Elizabeth and her husband Zechariah. Elizabeth was very happy to see Mary. She knew that Mary had been chosen by God to be the mother of his Son. An angel had already told Zechariah that Elizabeth’s baby would prepare people to welcome Jesus. He was to be called John. Mary stayed with Elizabeth about three months and then returned home to Nazareth.
Joseph was worried when he found out that Mary was expecting a baby before their marriage had taken place. He wondered if he should put off the wedding altogether. Then an angel appeared to Joseph in a dream and said: ‘Don’t be afraid to have Mary as your wife.’ The angel explained that Mary had been chosen by God to be the mother of his Son and told Joseph that the baby would be named Jesus which means ‘Saviour’ because he would save people. When Joseph woke up, he did what the angel had told him to do and took Mary as his wife.
At this time, the land where Mary and Joseph lived was part of the Roman Empire. The Roman Emperor Augustus wanted to have a list of all the people in the empire, to make sure they paid their taxes. He ordered everyone to return to the town where their families originally came from, and enter their names in a register (or census) there. Mary and Joseph travelled a long way (about 70 miles) from Nazareth to Bethlehem, because that is where Joseph’s family came from. Most people walked but some lucky people had a donkey to help carry the goods needed for the journey. Joseph and Mary travelled very slowly because Mary’s baby was due to be born soon.
The Christmas Story - Joseph, Mary and Baby Jesus in the Stable
When they reached Bethlehem they had problems finding somewhere to stay. So many people had come to register their names in the census, that every house was full and every bed was taken in all of the Inns. The only shelter that they could was a stable or cave with the animals. In this poor place Mary gave birth to Jesus, the Son of God. In those days it was the custom to wrap newborn babies tightly in a long cloth called ‘swaddling clothes’. Jesus’ bed was the manger that the animals ate their hay from.
In the hills and fields outside Bethlehem, shepherds looked after their sheep through the long night. As the new day began, suddenly an angel appeared before them and the glory of God shone around them. The shepherds were very, very scared, but the angel said, ‘Don’t be afraid. I have good news for you and everyone. Today in Bethlehem a Saviour has been born for you. You will find the baby lying in a manger.’.
The Christmas Story - The Shephereds being visited by an Angel
Then many more angels appeared, lighting up the sky. The shepherds heard them praising God singing: ‘Glory to God in highest, and peace to everyone on earth.’ When the angels had gone the shepherds said to one another, ‘Let’s go to Bethlehem to see what has happened.’ So the shepherds went to Bethlehem and found Mary and Joseph. The baby Jesus was lying in a manger as they had been told. When they saw him, they told everyone what the angel had said and everyone who heard the story were astonished. Then the shepherds returned to their sheep, praising God for sending his Son to be their Saviour.
When Jesus was born, a brand new bright star appeared in sky. Some Wise Men in faraway countries saw the star and guessed what it meant. They were very clever men that studied the stars and had read in very old writings that a new star would appear when a great king was born. They set out to find the new king and bring him gifts.
The Wise Men followed the star towards the country of Judea and when they got to the capital called Jerusalem they began to ask people: ‘Where is the child who is born to be king of the Jews?’ Herod, the king of Judea, heard this and it made him very angry to think that someone might be going to take his place as king. Herod sent for the Wise Men to come to him. He told them to go on following the star until they had found the baby king. He said: ‘When you have found him, let me know where he is, so that I can go and worship him.’. But Herod did not tell them that he really had an evil plan in mind to kill the new king.
The Christmas Story - The Wisemen visiting baby Jesus
The Wise Men followed the star towards Bethlehem (where it said that the king would be born in the old writings). It seemed to stop and shine directly down upon the place where Jesus was.
The Wise Men entered the house where they now lived and found Jesus with Mary, they bowed down and worshipped him. The Wise Men spread the the gifts they had brought before Jesus. The gifts were gold, frankincense and myrrh. The Wise Men were warned in a dream, by God, not to go back to Herod. So they returned home to their countries in the East by a different way.
When the Wise Men had gone, an angel appeared to Joseph in a dream. ‘Get up,’ the angel said, ‘take Jesus and Mary and escape to Egypt. Stay there until I tell you, for Herod is going to search for Jesus to kill him.’ So Joseph got up, took Jesus and Mary during the night they left for Egypt, where he stayed until Herod died.
When Herod realized that he had been tricked by the Wise Men, he was furious and he gave orders to kill all the boys aged two or younger in Bethlehem and the surrounding area. This was to try and kill the new King, as his plan to find the location of the new king from the Wise Men had failed.
After Herod had died, Joseph had another dream in which an angel appeared to him. The angel said, ‘Get up, take Jesus and Mary and go back to Israel, for those who were trying kill Jesus are dead.’
So Joseph got up, took Jesus and Mary and they went back to Israel. But when he heard that Herod’s son was now king of Judea, he was afraid to go there. So instead they went to Galilee, and lived in their old town of Nazareth.

суббота, 5 декабря 2015 г.


03.12.2015
Ընթերցանություն գրադարանում։
Լրացուցիչ աշխատանք
<<Բարև, ձմեռ>> վերնագրով ստեղծագործում եք:
Գործնական քերականություն
1.  Նախադասության ընգծված բառը փոխարինի՛ր տրվածներից մեկով:
Միտք, դեպք, մրցում, պետություն, վիճակ:

Ձեր տերության - պետության մեջ այդպիսի բաներ չպիտի լինեին:
Եղելության-ճ վիճակի մասին շատ ուշ իմացավ:
Իրադրությունն դեպքն այնքան լարված էր, որ վախենում էր ընկերներին կորցնելուց:
Այդպիսի մտադրություն միտք չեմ ունեցել:
Մրցություն- մրցում  կազմակերպելիս ինձ էլ տեղյակ պահի՛ր:

2. Նախադասության ընդգծված բառը փոխարինի՛ր տրված հոմանիշներից մեկով:

ա) Հինավուրց, հնամյա, հնադարյան, վաղնջական, վաղեմի, նախնական, առաջվա:
Պապս հին վաղնջական ժամանակներից մնացած այդ ամրոցի մասին շատ հետաքրքիր պատմություն էր պատմում:
Չհամոզեցիք, իմ հին առաջվամտքին եմ մնում:
բ) Փռվել, սփռվել, տարածվել, ընդարձակվել:
Իջավ մութն ու կամաց-կամաց ծավալվեց տարածվեց քաղաքի ու նրա շենքերի վրա:
Զրույցը ծավալվեց-ընդարձակվեց  ու մեկ էլ հասավ նրան, ինչ կարծես թե գաղտնի էր պահվում:
գ) Խրել, հորել, ծածկել:
Նա գանձը թաղել էր ծածկել հովտի միակ կաղնու տակ:

Ճանապարհի երկայնքով, իրարից մի քանի մետր հեռու, սյուներ էին թաղել-խրել:

пятница, 4 декабря 2015 г.

Մթնաձոր.Ակսել Բակունց

Մթնաձոր տանող միակ արահետն առաջին ձյունի հետ փակվում է, մինչև գարուն ոչ մի մարդ ոտք չի դնում անտառներում։ Սակայն Մթնաձորում այժմ էլ թավուտ անտառներ կան, ուր ոչ ոք չի եղել։ Ծառերն ընկնում են, փտում, ընկած ծառերի տեղ նորն է ծլում, արջերը պար են խաղում, սուլում են չոբանի պես, ոռնում են գայլերը, դունչը լուսնյակին մեկնած, վարազները ժանիքով փորում են սև հողը, աշունքվա փտած կաղիններ ժողովում։
Մի ուրույն աշխարհ է Մթնաձորը, քիչ է ասել կուսական ու վայրի։ Թվում է, թե այդ մոռացված մի անկյուն է այն օրերից, երբ դեռ մարդը չկար, և բրածո դինոզավրը նույնքան ազատ էր զգում իրեն, ինչպես արջը մեր օրերում։ Գուցե այդպես է եղել աշխարհն այն ժամանակ, երբ քարածուխի հսկա շերտերն են գոյացել և շերտերի վրա պահել վաղուց անհետացած բույսերի ու սողունների հետքեր։

Հիմա էլ Մթնաձորում մուգ-կանաչ մաշկով խլեզներ կան, մարդու երես չտեսած, մարդուց երկյուղ չունեցող։ Պառկում են քարերի վրա, արևի տակ, ժամերով կարող եք նայել, թե ինչպես է զարկում փորի մաշկը, թույլ երակի պես, կարող եք բռնել նրանց։ Խլեզները Մթնաձորում մարդուց չեն փախչում։
Բարձր են Մթնաձորի սարերը, դրանից է, որ ամռան երկար օրերին էլ արևը մի քանի ժամ է լույս տալիս Մթնաձորի անտառներին։ Եվ երբ հեռավոր հարթավայրում արևը նոր է թեքվում դեպի արևմուտք, Մթնաձորում ստվերները թանձրանում են, սաղարթի տակ անթափանց խավար է լինում, արջերը որսի են դուրս գալիս, վարազներն իջնում են ջուր խմելու, իր որջի առաջ զիլ ոռնում է գայլը, ոռնոցը հազարբերան արձագանքով զրնգում է Մթնաձորում։
Գիշեր է դառնում, և գիշերվա հետ որսի են ելնում Մթնաձորի բնիկները։ Արջը տանձ է ուտում, իրար թաթով են տալիս, թավալգլոր են լինում չոր տերևների վրա, դարան մտնում, հենց որ զգում են վայրի խոզերի մոտենալը։ Արջը գիտե վարազի ժանիքի թափը, նախահարձակ չի լինում։ Եթե տկար մի խոզ ետ մնա մյուսներից, արջը թաթի մի հարվածով ճեղքում է փափուկ վիզը, մի երկու պատառ լափում, լեշը ծածկում չոր ցախով ու տերևներով, քար դնում վրան, փնթփնթալով հեռանում, մինչև լեշը հոտի։
Եթե հանկարծ վարազները լսեն ետ մնացած խոզի ճիչը... Սրածայր թրերի պես շողշողում են ժանիքները, անշնորհք շարժումներով արջին մնում է բարձրանալ կաղնու վրա։ Կատաղի ձիերի պես վարազները վրնջում են, ժանիքներով ակոսում կաղնու տակ, զարկում ծառի բնին։ Մթնաձորի ծերունի անտառապահը մի գարունքի տեսել է վարազի կմախքը, ժանիքը մինչև արմատը խրված ծառի բնում, ծառի ճյուղի արանքում արջի սատկած քոթոթին։
Վայրի վարազի պես էր անտառապահ Պանինը։ Մի հրեշ էր նա անտառապետի տարազով, կոկարդով գլխարկը գլխին։ Անտառում հանկարծ կերևար, փայտահատի կողքին կկանգներ, կնայեր, թե ինչպես նա արագ կացնահար է անում ծառը։ Մեկ էլ, թաքստոցից դուրս կգար, կմռնչար այնպես, որ արջերն էլ էին քնից զարթնում և որջերում մռռում։ Լեղապատառ փայտահատին մնում էր կամ փախչել, կամ օձի պես ծռմռատել Պանինի մտրակի հարվածների տակ։
Պանինը որսորդ Էր։ Վեց շուն ուներ, մեկը մյուսից կատաղի։ Շների հետ որսի էր գնում Մթնաձորի խորքերը։ Ձմռան լուսնյակ գիշերներին, երբ վախից ոչ ոք չէր մոտենում Մթնաձորին, Պանինի շներն անտառի բացատում արջի հետ էին կոխ կենում, կամ հալածում էին խրտնած պախրային։
Պանինը վազում էր շների հետևից, հրճվանքից ճչում։ Գիշերվա որսը նրա համար հարազատ տարերք էր։
Առավոտը բացվում էր, ձյունի վրա արյան շիթեր էին երևում, այստեղ-այնտեղ խառնիխուռն հետքեր, խեղդված գայլի դիակ, կոտրատած ճղներ։ Մի փչակի մոտ նստում էր Պանինը, մինչև շները որսի միսն ուտեն։
Նա սպանած և ոչ մի կենդանու ձեռք չէր տալիս և շներին կշտացնելուց հետո վերադառնում էր տուն։ Եթե ճանապարհին տեսներ մեկին գողացած փայտը շալակին, Պանինի շները պիտի հարձակվեին նրա վրա, հալածեին, մինչև քափ-քրտինքի մեջ կորած, արյունլվա մարդը կարողանար մի տեղ պատսպարան գտնել։
Այսպես էր Պանինը։ Նրա սարսափը հեռուներում էր տարածված։ Նրա մասին բերնեբերան պատմություններ էին անում։ Ոչ ոք չգիտեր ոչ նրա ազգությունը, ոչ հավատն ու ծագումը։ Ասում էին, որ նախկին սպա է, մարդ էր սպանել, նստել էր բանտում, հետո անտառ գնացել։ Հյուսիսի անտառներից մեկում նա իր կնոջն էր սպանել որսի մի գիշեր, ավելի ճիշտ՝ շներին հրամայել էր գզգզել կնոջը։
Այդպես էին պատմում անտառապահ Պանինի մասին։
* * *
Գյուղում Ավին լավ որսորդի համբավ ուներ։ Տան ապրուստի մի մասը նա Մթնաձորի խորքերից էր հոգում։ Բացուտներում միրհավ էր որսում, արտերի մոտ կաքավ ու լոր, թակարդ էր լարում աղվեսի համար, երբեմն էլ Մթնաձորի խորքերն էր գնում, ժամերով նստում քարի քամակին, մինչև վարազները ջրի գային։
Ավին նշանը ճիշտ էր բռնում, բերդանի գնդակը վարազի ճարպոտ կողքին մեծ վերք էր բացում։ Վարազը թավալգլոր էր լինում, ցավից ժանիքներով հողը փորում, արմատներ պոկում, հետո խռռոցով գետին ընկնում։
Եվ եթե Պանինից երկյուղ չէր անում, կամ տեղյակ էր լինում, որ անտառապահը Մթնաձորում չի, չոր ցախերից էլ մի շալակ էր անում, ծածուկ մի տեղ պահում գիշերով տուն տանելու համար։
Այդ օրն էլ նա որսի էր գնացել։ Թարմ հետքեր կային ձյունի վրա։ Ավին մի հետքով գնաց և հենց որ բլրակի գլուխը բարձրացավ, տեսավ երկու աղվես։ Մինչև կրակելն աղվեսները փախան։ Այդ Ավու համար վատ նշան էր, որսը հաջող չպիտի լիներ։ Մի քիչ էլ ման եկավ, պախրայի հետք տեսավ, փնտրեց ու չգտավ։ Եվ որովհետև այդ օրը Պանինը անտառ չպիտի գար (նա լսել էր, որ անտառապահը հիվանդ է), Ավին գերադաս համարեց մի շալակ ցախ տանել տուն։
Իրիկնադեմ էր արդեն, երբ Ավին շալակի ցախը դրեց քարին, նստեց մի կոճղի՝ մի քիչ շունչ առնելու։
Որսի մի շուն երևաց, հոտոտեց Ավուն, անցավ։ Ավու շունչը վարն ընկավ։ Երևաց երկրորդ շունը, երրորդը, շների հետևից էլ Պանինը։ Ասես գետնի տակից բուսավ։
Մեկի դեմքը քաթան էր, մյուսինը կարմիր ճակնդեղ։ Պանինը թքոտեց, որպես Մթնաձորի արջ։ Եվ երբ բարձրացրեց կնուտը, Ավին էլ մեջքը ծռեց, գլուխը ձեռների մեջ առավ։ Ավուն թվաց, թե Պանինի ձեռքը քարացավ, կնուտը սառեց ձմռան իրիկնապահի ցուրտ օդում. Պանինը կնուտը ետ քաշեց, և երբ Ավին գլուխը բարձրացրեց, նրան թվաց, թե Մթնաձորում մի սատանա է քրքջում։
Երկընտրանքը տարօրինակ թվաց Ավուն։ Կամ քսան ռուբլի տուգանք անտառից փայտ գողանալու համար, կամ էլ Մթնաձորի մի արջ սպանել։ Եվ երբ Պանինը մի անգամ էլ կրկնեց իր առաջարկը, շրթունքները ետ տարավ ու խուլ ծիծաղեց։ Ավին տեղից վեր թռավ, ցախը թողեց և եկած ճամփով ետ գնաց դեպի Մթնաձոր։ Անտառի և ոչ մի արջ Պանինի տուգանքի գինը չուներ։
Ավին նայեց բերդանի պատրոններին, չուխայի փեշերը հավաքեց գոտու տակ, փափախը պինդ կոխեց գլխին։ Նա ձյունի վրայով նույնքան թեթև էր քայլում, ինչքան արջը չոր տերևների վրա։
Մի անգամ ետ նայեց Ավին անցած ճամփին, ոչ Պանինը երևաց, ոչ էլ շները։ Լուսնյակը մեծ ձյունագնդի չափ լույս էր տալիս, արտացոլում էր լուսնի լույսը ձյունի բյուրեղների մեջ։ Ավին պարզ տեսնում էր ծառի բները, եկած ճամփան, ընկած հաստաբուն գերանները։
Իջավ ձորը, լսեց, թե ինչպես սառույցի տակ խոխոջում է ջուրը։ Ջրի ձայնը նրան հիշեցրեց եռման կաթսան, տանը, վառած օջախը։ Տանը երևի սպասում են արդեն։
Հետևից ճյուղի կոտրվելու ձայն լսեց։ Թվաց, թե ձյունի ծանրոցից մի ճյուղ ջարդվեց։ Վեր բարձրանալիս Ավին զգաց, որ մեկը հետևում է իրեն։ Ետ նայեց, մի մարդաբոյ արջ էր կանգնել մի քիչ հեռու, ճյուղն ուսին, չոբանի մահակի պես։
Ավին բերդանը մեկնեց, և երբ արջը թքոտելով դեն գցեց ուսի փայտը, չորքոտանի դարձավ, բերդանը որոտաց, կրակոցի ձայնին ձորերն արձագանք տվին, ծառի ճյուղերից ձյուն թափվեց։ Արջը ոռնաց։ Բերդանի ծխի միջից Ավին տեսավ, թե ինչպես արջը մի ոստյուն արեց, թաթերը բերդանի փողին մեկնեց։
Մթնաձորում սկսվեց անհավասար մի կռիվ մարդու և գազանի մեջ։ Արջը թաթովն էր տալիս, աշխատում գետնով տալ մարդուն։ Ավին մի ձեռքով պաշտպանվում էր նրա հարվածներից, մյուսով փորձում բերդանի փողը արջի երախի մեջ կոխել, կրակել մի անգամ էլ։
Ծառս էր լինում արջը հետևի ոտների վրա, ձյուն շաղ տալիս, ընկնում, բարձրանում։ Հանկարծ արջը բերդանի փողը բերանն առավ, սկսեց կրծոտել։ Ավու ձեռքը սահեց բերդանի վրայով, մատը բնազդաբար սեղմեց կեռ երկաթին, բերդանը մի անգամ էլ որոտաց։ Արջը ոռնաց առաջվանից էլ պինդ, մեջքի վրա ընկավ, գլորվեց, որպես կտրած գերան։ Սառույցին որ հասավ, կանգնեց ոտքի, փորձեց վեր բարձրանալ։
Ավին երրորդ անգամ կրակեց, բերդանի գնդակը խրվեց ձյունի մեջ, վզզաց, ինչպես շիկացած խոփը դարբնոցի ջրաքարում։ Երրորդ կրակոցը նրա բերդանի վերջին ճիչն Էր։ Ավին մինչև վերջ էլ չիմացավ, թե ինչու չորրորդ փամփուշտը բերդանը ներս չառավ։
Արջը ոռնոցով մի ոստյուն էլ արեց։ Ավին շատ մոտ զգաց վիրավոր գազանի տաք շունչը, ծռվեց, և երբ արջը թաղվեց ձյանի մեջ, Ավին ետ վազեց, ձյունի մեջ ընկնելով, վեր բարձրանալով։ Արջը հետևում էր նրան։ Ավին վազում Էր, թռչում գերանների վրայով, ծառի ճղները ճանգռում էին դեմքը սուր մագիլների պես, սայթաքում էր, նորից բարձրանում։ Նրան այնպես էր թվում, թե Մթնաձորի բոլոր գազաններն են վազում իր հետևից։
Ծառի մի ճյուղը փշերը խրեց փափախի մորթուն, փափախն ընկավ։ Հենց այդ վայրկյանին նա մի ծանր հարված զգաց մեջքին, բրդոտ մի թաթ ճանկերը խրեց ծոծրակի մորթու մեջ։ Լսվեց մի կրակոց, բայց Ավին ոչինչ չզգաց։
Պանինը սատանայի պես քրքջում էր, ոտքն արջի դիակի վրա։
Ավին հիմա էլ ողջ է։
Զարհուրանքով կարելի է նայել նրան, երբ փողոցի անցուդարձ անողներից պահված, մի անկյունում քաշված, սրա–նրա համար տրեխ է գործում։
Ավու հագին չուխա է, տրեխներ, սովորական մարմին, առողջ ձեռքեր, որոնք շատ վարժ կաշին են ծակոտում, կաշվի թելերից հանգույցներ անում։ Եվ սովորական մարմնի վրա գլխի տեղ մարդկային գանգ, ամբողջովին կլպված, առանց մազի, առանց մորթու։
Արջը թաթի մի հարվածով ծոծրակի փափուկ մսի մեջ է խրել սուր ճանկերը և վիրավոր արջի ամբողջ զայրույթով իրան քաշել գանգի մորթին, մորթու հետ էլ գլխի մազերը, ունքերը, աչքերն ու քիթը։
Ավին շրթունքներ չունի։ Ոսկորների բաց ճեղքից երևում են ատամները, բաց է քթի խոռոչը, և երբ Ավին համրի պես խոսում է, շունչը քթի խոռոչովն էլ է դուրս գալիս։ Աչքերի խոռոչներում չորացած մսի կտորներ կան, ծառի վրա կիսաչոր, մաշկը ծալ-ծալ եղած ծիրանի պես։
Նրա գանգի վրա ողջ են մնացել միայն ականջները։ Նայում ես և չես կարողանում որոշել՝ ծեր է Ավին, թե դեռ երիտասարդ, որտեղից է գալիս նրա ձայնը, գուցե մարդ չէ, այլ խրտվիլակ, գուցե չուխայի տակ կմախք է և ոչ միս ու մարմին։
Սակայն նրա ձեռքերին միս կա և մաշկ, մատները վարժ շարժումներ են անում, և երբ Մթնաձորի անուն են տալիս, երևում է, որ ատամներն ավելի է դուրս գցում, կոկորդից ընդհատ ձայներ է հանում։
Ու չգիտես՝ զայրանում է, թե ժպտում հին որսորդը...

четверг, 3 декабря 2015 г.

Իմ առաջին տպաորությունը

Ես այսօր վեր կացա իմ անկողնուց և չնկատեցի, թե ինչպես է ձյուն գալիս: Իմ հայրիկը ինձ անկնկալի բերեց: Ես շատ ուրախացա, քանի որ ես մտածում էի , որ այս տարի ձյուն չի լինի: Այսպես ավելի լավ է , քանի որ երեխաները կարող են ձնագնդիկ խաղալ և ձնեմարդ պատրաստել: Կարծես ձյունը մանր-մանր այրուր լինի: Բոլոր ծառերը ծածկվել են ձյան փաթիլներով , իսկ հատակին կարծես սպիտակ գորգ լինի:  




03.12.2015
Ընթերցանություն գրադարանում։
Լրացուցիչ աշխատանք
<<Բարև, ձմեռ>> վերնագրով ստեղծագործում եք:
Գործնական քերականություն
1.  Նախադասության ընգծված բառը փոխարինի՛ր տրվածներից մեկով:
Միտք, դեպք, մրցում, պետություն, վիճակ:

Ձեր տերության - պետության մեջ այդպիսի բաներ չպիտի լինեին:
Եղելության-ճ վիճակի մասին շատ ուշ իմացավ:
Իրադրությունն դեպքն այնքան լարված էր, որ վախենում էր ընկերներին կորցնելուց:
Այդպիսի մտադրություն միտք չեմ ունեցել:
Մրցություն- մրցում  կազմակերպելիս ինձ էլ տեղյակ պահի՛ր:

2. Նախադասության ընդգծված բառը փոխարինի՛ր տրված հոմանիշներից մեկով:

ա) Հինավուրց, հնամյա, հնադարյան, վաղնջական, վաղեմի, նախնական, առաջվա:
Պապս հին վաղնջական ժամանակներից մնացած այդ ամրոցի մասին շատ հետաքրքիր պատմություն էր պատմում:
Չհամոզեցիք, իմ հին առաջվամտքին եմ մնում:
բ) Փռվել, սփռվել, տարածվել, ընդարձակվել:
Իջավ մութն ու կամաց-կամաց ծավալվեց տարածվեց քաղաքի ու նրա շենքերի վրա:
Զրույցը ծավալվեց-ընդարձակվեց  ու մեկ էլ հասավ նրան, ինչ կարծես թե գաղտնի էր պահվում:
գ) Խրել, հորել, ծածկել:
Նա գանձը թաղել էր ծածկել հովտի միակ կաղնու տակ:

Ճանապարհի երկայնքով, իրարից մի քանի մետր հեռու, սյուներ էին թաղել-խրել: